Büyük Günâhlar

BÜYÜK GÜNÂHLAR ÇOKDUR: [Yetmişiki büyük gü­nâh şunlardır.]

1- Haksız yere adam öldürmek.

2- Zinâ etmek.

3- Livâta etmek.

4- Şerâb ve her türlü alkollü içkileri içmek. [Birâ içmek ha­râmdır.]

5- Hırsızlık etmek.

6- Keyf için, uyuşturucu madde yimek ve içmek.

7- Başkasının malını cebren almak. Ya’nî gasb etmek.

8- Yalan yere şehâdet etmek. [Yalancı şâhidlik].

9- Ramezân orucunu, özrsüz, müslimânların önünde yimek.

10- Fâiz alıp-vermek.

11- Çok yemîn etmek.

12- Anaya-babaya âsî olmak, karşı gelmek.

13- Mahrem ve sâlih akrabaya sıla-i rahmi [ziyâreti] terk et­mek.

14- Muharebede, harbi terk edip düşman karşısından kaç­mak.

15- Haksız yere yetîmin malını yimek.

16- Terâzisini ve ölçeğini hak üzere kullanmamak.

17- Nemâzı vaktinden önce veyâ sonra kılmak.

18- Mü’min kardeşinin gönlünü kırmak. [Kâ’beyi yıkmak­dan dahâ büyük günâhdır. Allahü teâlâyı en ziyâde inciten küfrden sonra, kalb kırmak gibi büyük günâh yokdur.]

19- Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” söylemediği sözü söylemek ve Ona isnâd eylemek.

20- Rüşvet almak.

21- Hak şehâdetden kaçmak.

22- Malın zekâtını ve uşrunu vermemek.

23- Gücü yeten kimse, münkeri, günâh işleyeni görünce, men etmemek.

24- Canlı hayvanı ateşde yakmak.

25- Kur’ân-ı azîm-ûş-şânı öğrendikden sonra, okumasını unutmak.

26- Allahü azîm-ûş-şânın rahmetinden ümmîdini kesmek.

27- Müslimân olsun, kâfir olsun, insanlara hıyânet etmek.

28- Hınzır (domuz) eti yimek.

29- Resûlullahın Eshâbından “rıdvânullahi teâlâ aleyhim ec­ma’în” herhangi birisini sevmemek ve söğmek.

30- Karnı doydukdan sonra yimeğe devâm etmek.

31- Avretler, erinin döşeğinden kaçmak.

32- Avretler, erinden iznsiz ziyârete gitmek.

33- Bir nâmûslu kadına, fâhişe demek.

34- Nemîme, ya’nî müslimânlar arasında söz taşımak.

35- Avret mahallini başkasına göstermek. [Erkeğin göbekle dizi arası, kadının, saçı, kolu, bacağı avretdir.] Başkasının avret yerine bakmak da harâmdır.

36- Leş yimek ve başkasına yidirmek.

37- Emânete hıyânet etmek.

38- Müslimânı gıybet etmek.

39- Hased etmek.

40- Allahü azîm-ûş-şâna şirk koşmak.

41- Yalan söylemek.

42- Kibrlilik, kendini üstün görmek.

43- Ölüm hastasının vârisden mal kaçırması.

44- Bahîl, çok hasîs olmak.

45- Dünyâya muhabbet etmek.

46- Allahü teâlânın azâbından korkmamak.

47- Harâm olanı, harâm i’tikâd etmemek.

48- Halâl olanı, halâl i’tikâd etmemek.

49- Falcıların falına, gaybdan haber vermesine inanmak.

50- Dîninden dönmek, mürted olmak.

51- Özrsüz, elin kadınına, kızına bakmak.

52- Avretler, er libâsı giymek.

53- Erler, avret libâsı giymek.

54- Harem-i Kâ’bede günâh işlemek.

55- Vakti gelmeden ezân okumak ve nemâz kılmak.

56- Devlet adamlarının emrlerine, kanûnlara âsî olmak, kar­şı gelmek.

57- Ehlinin mahrem yerlerini, anasının mahrem yerine ben­zetmek.

58- Ehlinin anasına sövmek.

59- Birbirine nişân almak.

60- Köpeğin artığını yimek-içmek.

61- Etdiği iyiliği başa kakmak.

62- İpek giymek [erkekler için].

63- Câhillikde ısrar etmek. [Ehl-i sünnet i’tikâdını, farzları, harâmları ve lüzûmlu olan her bilgiyi öğrenmemek.]

64- Allahü teâlâdan ve islâmiyyetin bildirdiği ismlerden baş­ka şey söyliyerek yemîn etmek.

65- İlmden kaçınmak.

66- Câhilliğin musîbet olduğunu anlamamak.

67- Küçük günâhı tekrar işlemekde ısrar etmek.

68- Zarûrî olmıyarak, kahkaha ile çok gülmek.

69- Bir nemâz vaktini kaçıracak zemân kadar cünüb gez­mek.

70- Âdetli ve lohusa hâlinde avretine yakın olmak.

71- Tegannî eylemek. Ahlâksız şarkıları söylemek, müzik, çalgı aletleri kullanmak.

72- İntihâr etmek, ya’nî kendini öldürmek.

Müt’a nikâhı, muvakkat nikâh harâmdır. Kadınların, kızla­rın, başı, saçı, kolları, bacakları açık sokağa çıkmaları harâm ol­duğu gibi, ince, süslü, dar, hoş kokulu elbise ile çıkmaları da ha­râmdır.

Kaba avret yerleri dar elbise ile örtülmüş kadına, şehvetsiz de bakmak harâmdır. Yabancı kadının iç çamaşırlarına şehvet­le bakmak harâmdır. Sıkı, dar örtülmüş, kaba olmıyan avret yerlerine şehvetle bakmak harâmdır. Şehvete, harâma sebeb olan resmleri yapmak, basmak, resm etmek harâm olur. [Ha­râmlara, ne olurmuş demek küfr olur].

Abdest ve guslde, lüzûmundan fazla su kullanmak isrâf olup, harâmdır.

Geçmiş evliyâya dil uzatmak, onlara câhil demek, sözlerin­den ahkâm-ı islâmiyyeye uymıyan ma’nâlar çıkarmak, öldükden sonra da kerâmet gösterdiklerine inanmamak ve ölünce velîlik­leri biter sanmak ve onların kabrleri ile bereketlenenlere mâni’ olmak, müslimânlara sû’izan, zulm etmek, mallarını gasb etmek gibi ve hased, iftirâ ve yalan söylemek ve gıybet etmek gibi ha­râmdır.

ON ŞEY, SON NEFESDE ÎMÂNSIZ GİTMEĞE SEBEB OLUR:

1- Allahü teâlânın emrlerini ve yasaklarını öğrenmemek.

2- Îmânını ehl-i sünnet i’tikâdına göre düzeltmemek.

3- Dünyâ malına, rütbesine, şöhretine düşkün olmak.

4- İnsanlara, hayvanlara, kendine zulm, eziyyet etmek.

5- Allahü teâlâya ve iyilik gelmesine sebeb olanlara şükr et­memek.

6- Îmânsız olmakdan korkmamak.

7- Beş vakt nemâzı vaktinde kılmamak.

8- Fâiz alıp-vermek.

9- Dînine bağlı olan müslimânları aşağı görmek. Bunlara ge­rici gibi şeyler söylemek.

10- Fuhş sözleri, yazıları ve resmleri; söylemek, yazmak ve yapmak.

EHL-İ SÜNNET İ’TİKÂDINDA OLMAK İÇİN ŞU HUSÛSLARA DİKKAT ETMELİDİR:

1- Allahü teâlânın sıfatları vardır. Ve zâtından ayrıdır.

2- Îmân artmaz ve azalmaz.

3- Büyük günâh işlemekle îmân gitmez.

4- Gayba îmân esâsdır.

5- Îmân konusunda kıyas olmaz.

6- Allahü teâlâ Cennetde görülecekdir.

7- Tevekkül îmânın şartıdır.

8- Ameller (İbâdetler) îmândan parça değildir.

9- Kadere îmân, îmânın şartıdır.

10- Amelde dört mezhebden birine tâbi’ olmak şartdır.

11- Eshâb-ı kirâmı ve ehl-i beyti ve Peygamberimizin zevce­lerinin hepsini sevmek şartdır.

12- Dört halîfenin üstünlükleri, hilâfet sırasına göredir.

13- Nemâz, oruc, sadaka gibi nâfile ibâdetlerin sevâbını baş­kasına hediyye etmek câizdir.

14- Mi’râc; rûh ve beden olarak yapılmışdır.

15- Evliyânın kerâmeti hakdır.

16- Şefâ’at hakdır.

17- Mest üzerine mesh câizdir.

18- Kabr süâli vardır.

19- Kabr azâbı rûh ve bedene olacakdır.

20- İnsanları ve işlerini de Allahü teâlâ yaratır. İnsanda irâ­de-i cüz’iyye vardır.

21- Rızk, halâlden de olur, harâmdan da olur.

22- Velîlerin rûhları ile tevessül edilir ve onların hâtırına düâ edilir.

Seslendi ol mü’ezzin, durdu kâmet eyledi,

Kâ’beye döndü yüzün, hem de niyyet eyledi.

Duyunca ehl-i îmân, hurmet ile dinledi,

sonra nemâza durup, Rabbe kulluk eyledi.

KÖTÜ HUYLAR:

1- Küfr.

2- Cehâlet.

3- Ayblanmak korkusu. [İnsanların kötülemelerine, çekiş­dirmelerine, ayblamalarına üzülüp, hakkı kabûl etmemek.]

4- Övülmeyi sevmek. [Kendini beğenip, övülmeği sevmek.]

5- Bid’at i’tikâd. [Bozuk îmân.]

6- Hevây-ı nefs. [Nefsin isteklerine, lezzetlerine, şehvetleri­ne tâbi’ olmak.]

7- Taklîd ile îmân. [Bilmediği kimseleri taklîd.]

8- Riyâ. [Gösteriş, Âhıret amelleri yaparak dünyâ arzûları­na kavuşmak.]

9- Tûl-i emel. [Zevk ve safâ sürmek için çok yaşamağı iste­mek.]

10- Tama’. [Dünyâ lezzetlerini harâm yollardan aramak.]

11- Kibr. [Kendisini üstün görmek.]

12- Tezellül. [Aşırı tevâdu’.]

13- Ucb. [Yapdığı iyilikleri, ibâdetleri beğenmek.]

14- Hased. [Kıskanmak, çekememek, ni’metin ondan çık­masını istemek. Ebülleys-i Semerkandî diyor ki, (Üç kimsenin düâsı kabûl olmaz: Harâm yiyenin, gıybet edenin, hased ede­nin).]

15- Hıkd. [Başkasını aşağı görmek.]

16- Şemâtet. [Başkasına gelen belâya, zarara sevinmek.]

17- Hicr. [Dostluğu bırakmak, dargın durmak.]

18- Cübn. [Korkaklık, şecâ’atin az olması.]

19- Tehevvür. [Gadabın, sertliğin aşırı ve zararlı olması.]

20- Gadr. [Ahdinde ve mîsâkında durmamak.]

21- Hıyânet. [Münâfıklık alâmeti; emniyyeti bozacak söz ve iş.]

22- Va’dini bozmak. [Verdiği sözü bozmak. Hadîs-i şerîfde (Münâfıklık alâmeti üçdür: Yalan söylemek, va’dini îfâ etme­mek, emânete hıyânet etmek) buyuruldu.]

23- Sû’izan. [Sû’i zan harâmdır. Günâhlarının afv olunmıya­cağını zan etmek, Allahü teâlâya sû’i zan olur. Mü’minleri ha­râm işleyici, ya’nî fâsık zan etmek sû’i zan olur.]

24- Mala muhabbet. [Mala düşkün olmak.]

25- Tesvif. [Hayrlı iş yapmağı sonraya bırakmak.] Hadîs-i şe­rîfde, (Beş şey gelmeden evvel beş şeyin kıymetini biliniz: Öl­meden önce hayâtın kıymetini, hastalıkdan önce sıhhatin kıy­metini, dünyâda âhıreti kazanmanın kıymetini, ihtiyârlamadan gençliğin kıymetini, fakîrlikden evvel zenginliğin kıymetini) bu­yuruldu.

26- Fâsıkları sevmek. [Fıskın en kötüsü zulmdür. Harâm iş­leyene fâsık denir.]

27-Âlimlere düşmanlık. [İslâm ilmleri ve âlimleri ile alay küfrdür.]

28- Fitne. [İnsanları sıkıntıya, belâya düşürmekdir. Hadîs-i şerîfde; (Fitne uykudadır, uyandırana la’net olsun!) buyuruldu.]

29- Müdâhene ve müdâra. [Gücü yetdiği hâlde, harâm işle­yene mâni’ olmamak ve dünyâsı için dînini vermek müdâhene­dir. Dîni için dünyâsını vermeğe müdâra denir.]

30- İnâd ve mükâbere. [Hakkı, doğruyu işitince kabûl etme­mek.]

31- Nifâk. [Münâfıklık, içinin dışına uymaması.]

32- Tefekkür etmemek. [Günâhlarını, mahlûkları ve kendi­ni düşünmemesi.]

33- Müslimâna beddüâ.

34- Müslimâna kötü ism takmak.

35- Özrü red etmek.

36- Kur’ân-ı kerîmi yanlış tefsîr etmek.

37- Harâm işlemekde ısrar.

38- Gıybet.

39- Tevbe etmemek.

40- Mal ve mevkı’ hırsı.

[Kötü huylardan kaçınmalı,iyi huylu olmağa çalışmalıdır.

Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki: (İbâdetleri az olan bir kul, iyi huyu ile, kıyâmetde yüksek derecelere kavuşur.)

(İbâdetlerin en kolayı ve çok fâidelisi, az konuşmak ve iyi huylu olmakdır.)

(Kendinden uzaklaşanlara yaklaşmak, zulm edenleri afv et­mek, kendini mahrûm edenlere ihsân etmek güzel huylu ol­makdır.)]